Depresja -- Schizofrenia -- Borderline



Egon Schiele - Klęcząca kobieta pochylona w lewo

Autyzm w schizofrenii

Autyzm w schizofrenii - grupa powiązanych ze sobą objawów w schizofrenii, które powodują że chory wycofuje się z kontaktów z innymi ludźmi, zamyka się w sobie, żyje w świecie wewnętrznym, czasem naznaczonym pustką lub urojeniami, jest uważany za objaw osiowy schizofrenii, objawy te medycznie nie mają nic wspólnego ze spektrum autystycznym.

Autyzm bogaty i pusty

Niezadowolenie z własnej aktywności w świecie zewnętrznym powoduje, że aktywność przenosi się w świat wewnętrzny. Zgodnie z podziałem zaproponowanym przez Minkowskiego, można rozróżnic dwa rodzaje autyzmu: bogaty i pusty.

W okresie przedchorobowym autyzm bogaty odpowiadałby pierwszej fazie rozszczepienia między światem zewnętrznym a wewnętrznym. Natomiast autyzm pusty odpowiadałby drugiej fazie, w której pod presją rzeczywistości świat własny ubożeje. Dopiero podczas wybuchu psychozy okazuje się, że była to tylko cisza przed burzą. Dynamika świata schizofrenicznego jest tym większa, im bardziej stłumiony był świat marzeń w okresie przedchorobowym. Wybuch psychozy byłby zatem wyzwoleniem tej części własnego świata, która została brutalnie wyrzucona ze świadomości przez poczucie rzeczywistości. U osób, które z racji swego talentu artystycznego mogły łatwiej uciec w świat fantazji niż przeciętni ludzie, schizofrenia przebiega zwykle nieco inaczej - nie tylko dlatego, że bogactwo ich świata jest może większe i ekspresja łatwiejsza, lecz też na skutek mniejszej rozpiętości między światem rzeczywistym a nierzeczywistym. Osoby takie przyzwyczajone są do jednoczesnego poruszania się w rzeczywistości i nierzeczywistości i dzięki temu łatwiej jakby "adaptują się" do świata psychotycznego niż te osoby, u których marzenia zostały stłumione przez rzeczywistość.

Autyzm pusty w okresie przedchorobowym jest niewątpliwie bardziej niebezpieczny niż autyzm pełny, gdzyż to, co zostało stłumione, większą ma dynamikę i łatwiej prowadzi do psychotycznego wybuchu i do rozbicia struktury osobowości niż to, co w świadomości pozostało i tym samym jest bardziej zbliżone do świata realnego. W okresie chorobowym znaczenie autyzmu pustego i pełnego jest odmienne. Presja otaczającej rzeczywistości nie działa już redukująco na świat marzeń, gdyż poczucie rzeczywistości przesuwa się ze świata zewnętrznego na świat wewnętrzny, dzięki czemu rzeczywistością staje się to, co wewnątrz. Jednocześnie na skutek rozbicia granicy oddzielającej świat własny od otaczającego - to, co wewnątrz projektuje się na zewnątrz.

Autyzm pełny wynika z niemożności wyrażenia tego, co się przeżywa, z braku odpowiednich środków ekspresji, a także z nieumiejętności i niechęci otoczenia do zrozumienia i wczucia się w świat chorego. Natomiast autyzm pusty jest następstwem stopniowego wyczerpywania się tematyki świata chorego, która nie zasilana z zewnątrz, ubożeje.

Tekst wg A. Kępińskiego



Inne artykuły:   Choroby OUN i CUN - pomoc neurologiczna | Podróże wybawieniem dla zranionej duszy | Samopoczucie pod znakiem słońca | Zaburzenia psychiczne u osób starszych
© Copyright psychiatra.waw.pl 2006 - 2011    Psychiatra Warszawa
  Psycholog Bydgoszcz   Depresja   Anoreksja