Depresja -- Schizofrenia -- Borderline



Egon Schiele - Klęcząca kobieta pochylona w lewo

Schizofrenia - F20 - Morbus Bleuleri

Jest to choroba ludzi młodych, która pojawia się nawet w dzieciństwie w wieku od 5 lat. Najczęściej jednak rozwija się w okresie dorastania (u chłopców) i około 20 roku życia u dziewcząt.

Chociaż czynniki genetyczne są brane pod uwagę, wydaje się, że ważniejsze są środowiskowe czynniki wywołujące chorobę. Do grupy ryzyka zalicza się dzieci dorastające w rodzinach dysfunkcyjnych, np. z problemem alkoholowym.

Aby rozpoznać schizofrenię, o czym często się zapomina, należy obserwować pacjenta przez okres kilku miesięcy, stwierdzając autyzm i rozszczepienie osobowości oraz ewentualnie objawy dodatkowe, takie jak np. zespół paranoidalny.

Zespół paranoidalny

Zespół paranoidalny rozpoznajemy, jeżeli wśród wielu objawów wspólnych z innymi zespołami z kręgu schizofrenicznego górują w obrazie klinicznym urojenia i omamy. Występują one wyraźnie, w wielkiej liczbie, tworząc trzon psychozy. Nie zawsze pierwsze objawy psychozy musza być tego typu. Zwiastunem paranoidu może być zmiana osobowości, niezrozumiałe dla otoczenia przygnębienie lub stan lękowy, rzadziej stan pobudzenia przypominający nastrój maniakalny lub hipomaniakalny, czasem objawy hebefrenoidalne. Dopiero po kilku dniach lub tygodniach (a nawet latach) z tych niewyraźnych objawów zaczątkowych może się wykształcić pełny zespół paranoidalny. Bardzo często, a nawet w przeważającej większości przypadków, zespół ten wybucha zupełnie nagle. Nie leczony lub nie wyleczony zespół paranoidalny, jeżeli po jakimś czasie nie ustąpi samorzutnie, może utrzymywać się latami i dziesiątkami lat z przewlekłym procesem schizofrenicznym. Nawet przy najdłuższym trwaniu w każdej chwili może się cofnąć. Chorzy wyrażają zdumienie, jak mogli wierzyć w treść urojeń, śmiejąc się z nich, a z rozmowy z nimi bije szczerość tego krytycznego przeświadczenia. Zespół paranoidalny ustępuje bardzo łatwo, nawet gdy podstawowe cierpienie somatyczne utrzymuje się nadal.
Rodzaje urojeń w schizofrenii paranoidalnej:- ksobne (odnoszenia), - prześladowcze, - zazdrości, - choroby, - grzeszności i winy, - poniżania, pomniejszania, upośledzenia, zubożenia, nicości, - wielkościowe.
Rodzaje omamów w schizofrenii paranoidalnej:- wzrokowe, - słuchowe, - czuciowe, - ustrojowe, - przenoszenia myśli, - płciowe, - smakowe i węchowe.

Zespół hebefreniczny

W żadnym z zespołów schizofrenicznych ani schizofrenii przewlekłej nie widuje się tak bardzo rzucających się w oczy objawów rozprężenia całego życia uczuciowego, jak właśnie w zespole hebefrenicznym. Osobnik, który zachowywał się bez zarzutu, zaczyna nagle zdradzać dziwactwa, przybierać niepoważne formy, śmiać się bez powodu, okazywać zachowanie krnąbrne, kpiarskie, krotochwilne, błazeńskie. Uderza zachowanie bez poczucia dystansu w stosunku do przełożonych, rodziców, osób starszych. Chory staje się nietaktowny, bezczelny, nachalny, gruboskórny, drażliwy. Mimika i ruchy sprawiają wrażenie sztucznej pozy, nieszczerego patosu, przesady. Od początku stwierdza się zanik przejawów uczuciowości wyższej. W szkole czy w pracy zawodowej chory pozwala sobie ba niepoważne kpiny, drwiące uśmiechy, wesołkowate dowcipy i kawały. Wszelki apel do poczucia obowiązku, do rozsądku, do uczuć społecznych, rodzinnych, ogólnoludzkich chory puszcza mimo uszu. Zanika wgląd na elementarny interes własny. Kary lub groźny nie robią na chorym wrażenia. Przestaje mu na czymkolwiek zależeć. Staje się bezwstydny, nieczuły na opinię publiczną, bez ambicji. Wyzywające zachowanie prowadzi do zatargów z otoczeniem, które nie może zrozumieć pobudek tak dziwacznego zachowania. Chory może wypowiadać urojenia prześladowcze strasznej treści i śmiać się przy tym beztrosko, może wygłaszać wzniosłe zasady etyczne i zarazem robić cyniczne miny. Czasem można stwierdzić pojedyncze omamy słuchowe lub uczuciowo-ustrojowe, ponieważ jednak chory informuje o nich w sposób niepoważny, nie ma pewności, czy naprawdę je przezywa. Chorzy rzadko bywają agresywni.

Zespół katatoniczny

Zespół katatoniczny obejmuje różnorodne patologiczne zmiany aktywności ruchowej wynikające z zaburzeń czynności struktur mózgowych regulujących procesy ruchowe (głównie jąder podstawy mózgu). Występuje w przebiegu endogennych chorób psychicznych (schizofrenii, chorób afektywnych), w okresie ich znacznego nasilenia, w przebiegu organicznych zaburzeń OUN (np. neuroinfekcji), zaburzeń metabolicznych, w wyniku toksycznego działania środków farmakologicznych (m.in. złośliwy zespół poneuroleptyczny). Niektóre elementy zespołu katatonicznego mogą być również wywołane w stanie głębokiej hipnozy. W zespole katatonicznym mogą występować następujące zjawiska ruchowe:


Zespół katatoniczny cyt. za: Podstawy psychopatologii - materiały dydaktyczne dla studentów, Andrzej Rajewski, Janusz Rybakowski, KATEDRA PSYCHIATRII AKADEMII MEDYCZNEJ IM. K. MARCINKOWSKIEGO W POZNANIU.
Zespół paranoidalny i hebefreniczny cyt. za stroną http://www.innyswiat.pl/?sekcja,1,176, 13.12.2006, brak autora.



Inne artykuły:   Choroby OUN i CUN - pomoc neurologiczna | Podróże wybawieniem dla zranionej duszy | Samopoczucie pod znakiem słońca | Zaburzenia psychiczne u osób starszych
© Copyright psychiatra.waw.pl 2006 - 2011    Psychiatra Warszawa
  Psycholog Bydgoszcz   Depresja   Anoreksja